Παρουσίαση βιβλίου με τίτλο "Ψευδάνθρακας"

Ο χρήστης Ευγενία Μακαριάδη είναι με τους Panayota Dimopoulou και Εκδόσεις-Περιοδικό-Ράδιο Βακχικόν.

24 Σεπτεμβρίου στις 9:27 π.μ. · 

Καλημέρα!! Όλα πήγαν καλά!! ένα μεγάλο μα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στις εκδόσεις Βακχικόν, όπως και στον Γιάννη Γορανίτη, Μαρία Μαραγκουδάκη, Αρετή Καράμπελα Παναγιώτα Δημοπούλου και σ' όλους εσάς που χαλαλίσατε το Κυριακάτικο βραδάκι σας στα γενέθλια του "Ψευδάνθρακα".

Ψευδάνθρακας

Ψευδάνθρακας και άλλες ιστορίες στο Polis art cafe

Οι εκδόσεις Βακχικόν σας προσκαλούν στην παρουσίαση της συλλογής διηγημάτων της Ευγενίας Μακαριάδη "Ψευδάνθρακας και άλλες ιστορίες", την Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2019 στις 20.00 μ.μ., στο Polis art cafe (Πεσμαζόγλου 5 Αθήνα).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Γιάννης Γορανίτης, δημοσιογράφος-συγγραφέας, Μαρία Μαραγκουδάκη,μαθηματικός-συγγραφέας, Αρετή Καράμπελα, φιλόλογος-συγγραφέας και Παναγιώτα Δημοπούλου, θεατρολόγος.

Η θεία

Η θεία

Ήξερα ότι η θεία Μίνα έχει άνοια. Την είδα χθες, καθώς πάρκαρα τ’ αυτοκίνητό μου, να κάθεται με τον θείο μου, σε καρέκλες κήπου, στο πεζοδρόμιο του σπιτιού τους. Με πλησίασε ο θείος, ο οποίος την προσέχει σαν παιδί του. Μου είπε, «δυστυχώς δεν επικοινωνεί, δεν θυμάται ούτε εμένα». Δεν ήθελα να παραδεχθώ ότι η λατρεμένη μου θεία μ’ έχει ξεχάσει. Αυτή που μου εύρισκε τις καλύτερες κρυψώνες στον κήπο της στο κρυφτό και μου έκανε νόημα πότε να βγω να τα «φτύσω» και φωνάξω «φτου ξελευτερίαα.'' Αυτή η σπουδαία μαγείρισσα, η φωνή της στ' αυτιά μου "Ρωτάς Χριστιάνα μου γιατί. Γιατί το φαγητό είναι μαγεία και τα μικρά του μυστικά τα λέμε σ' αυτούς που αγαπάμε. Μάθε λοιπόν ότι τα κεφτεδάκια μου είναι τα καλύτερα του κόσμου, αφού το ένα μυστικό είναι το μπαγιάτικο ψωμί, το άλλο μυστικό είναι να στάξεις μέσα ούζο, τα κάνει φουσκωτά, να τρίψεις και φρέσκια ντομάτα χωρίς τα σπόρια και τις φλούδες της, μαζί με όλα τα άλλα υλικά που χρειάζονται θα γίνουν τα νοστιμότερα του κόσμου". Πλησίασα κοντά της και της χαμογέλασα, τα αποχαυνωμένα μάτια της γυάλισαν, το χαμόγελό της πλατύ, το φαφούτικο στόμα της είπε ζωηρά και δυνατά, ανοίγοντας με θέρμη την αγκαλιά της "Χριστιάνα μου", μ' ακολουθούσε η κόρη μου και εκείνη συνέχισε "είναι  κόρη σου η κοπέλα, το κατάλαβα σου μοιάζει''. Ο θείος μου έμεινε ενεός κι έκανε τρεις φορές το σταυρό του.

Ο ΔΥΤΗΣ του Μίνωα Ευσταθιάδη

Ο ΔΥΤΗΣ του Μίνωα Ευσταθιάδη

Ο Μίνως Ευσταθιάδης (γεν. 1967) σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Αννόβερο. 
Έχουν εκδοθεί τα μυθιστορήματά του "Έξοδος" (Ανατολικός, 2001) και "Χωρίς γλώσσα" (Καστανιώτης, 2004). Το θεατρικό έργο του "Το Γεύμα" (Ευρασία, 2012) μεταφράστηκε στα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά και ουγγρικά. Το μυθιστόρημά του "Το δεύτερο μέρος της νύχτας" (Ωκεανίδα, 2014) εκδόθηκε στη Γερμανία (Acabus, 2014). Το μυθιστόρημά του "Ο Δύτης" (Ίκαρος, 2018) θα κυκλοφορήσει στα γαλλικά (Actes Sud). 
Ζει κοντά στη θάλασσα.

*********

Ένα συναρπαστικό  βιβλίο, ένα έργο θρίλερ, που δεν το αφήνεις απ’ τα χέρια σου (page-turner), με πολλά στοιχεία της νουάρ λογοτεχνίας. Είναι ψυχολογικό, με πολλά κοινωνικά και ιστορικά ντοκουμέντα.

Το έργο διατρέχουν βροχές, νερά, θάλασσα, βυθός, σκοτάδι, μίση, ανθρωπιά, απανθρωπιά, πολλά πτώματα (φόνοι δυο), μυστικά, σχέσεις στοργής, αγάπης, ανιδιοτέλειας, μοχθηρίας, ρατσισμού. Σκηνές σκληρές-άγριες πίσω από ένα μελαγχολικό πέπλο μνήμης ενός παρελθόντος, σαν σκουπίδι στο μάτι που δεν μπορείς να διώξεις.  Ο συγγραφέας αναφέρει, «μερικές φορές το παρελθόν ξυπνάει φτάνει μπροστά στο παρόν και κάθεται στα πόδια του». Σκληρές, άγριες σκηνές βασανισμού μέχρι θανάτου, ιδιοτελείς εκβιασμοί, λάθη, αλήθειες, ψέματα, αυτοθυσίες, είναι υλικά του συγγραφέα-αφηγητή.  Ο συγγραφέας με ήπιο τρόπο και πολλές φορές με χιούμορ παρουσιάζει τον ήρωά του  να αντιμετωπίζει τα φαιδρά και τα παράδοξα∙  με φόβο ανθρώπινο ανταπεξέρχεται τα τρομακτικά και με ηρωισμό τη ζωή από τον θάνατο. Σημαντικό ρόλο στην πλοκή του έργου είναι  η τραγωδία του Αισχύλου «Αγαμέμνων» και όπως στις αρχαίες τραγωδίες ο ηθικός εξαγνισμός  στο τέλος – «….. δι' ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».

Επιτυχημένος ο τίτλος του βιβλίου και η φωτογραφία  του αρουραίου στο εξώφυλλο. Είναι αποδεικτικά στοιχεία  ενός μακάβριου  μυστικού, που με επιμέλεια και δεξιοτεχνία κρύβει ο συγγραφέας για το τέλος, χωρίς να διευκρινίζει ακριβώς, αλλά να επισημαίνει την σημασία της ανθρώπινης φύσης. Αφήνει, λοιπόν, τον αναγνώστη να ταξιδεύσει στην απόλαυση της λογοτεχνίας.

Ο Ελληνογερμανός  Κρις Πάπας, Αιγιώτης στην καταγωγή, ζει και εργάζεται ως ντέτεκτιβ στο Ανόβερο. Είναι όπως ομολογεί, ο φθηνότερος ντέτεκτιβ της πόλης. Δέχεται την επίσκεψη ενός υπερήλικα, που του αναθέτει να παρακολουθήσει μια όμορφη σαραντάρα, την Εύα Ντέμπλινγκ, υπάλληλο δικηγορικού γραφείου και για δυο μέρες να μην την χάσει από τα μάτια του. Η δουλειά φαίνεται εύκολη, τα λεφτά, χίλια Ευρώ προκαταβολή. Ο γέρος του αφήνει τα χρήματα, το τηλέφωνό του και φεύγει, χωρίς να πει το όνομά του, κάτι που διαπιστώνει στη συνέχεια ο ντέτεκτιβ. Ο Κρις Πάπας παρακολουθεί την Εύα Ντέμπλινγκ, μέχρι που εκείνη πηγαίνει σε φτηνό ξενοδοχείο και πιάνει ένα δωμάτιο. Εκείνος, ταλαιπωρημένος από το κρύο και με πυρετό, καταλύει στο διπλανό δωμάτιο. Ακούει συνομιλίες και μουσική μέταλ στη διαπασών. Τον παίρνει ο ύπνος και το πρωί διαπιστώνει ότι το διπλανό δωμάτιο είναι κενό. Απογοητευμένος από την ατυχία του, επιστρέφει σπίτι. Το πρωί ένας αστυνομικός του ζητάει πληροφορίες για κάποιον που βρέθηκε νεκρός στο ξενοδοχείο που κατέλυσε κι εκείνος το προηγούμενο βράδυ. Του τονίζει ότι στο πορτοφόλι του νεκρού βρέθηκε η δική του κάρτα. Στη φωτογραφία που του έδειξε ο αστυνομικός, ο Κρις Πάπας αναγνώρισε τον υπέργηρο πελάτη του. Μαθαίνει από τον ρεσεψιονιστ του ξενοδοχείου ότι ο γηραιός κύριος αυτοκτόνησε στο ίδιο δωμάτιο που ήταν και η Εύα Ντέμπλινγκ, η οποία έφυγε ήδη για την Ελλάδα, όπου δήλωσε ως μόνιμη διαμονή της ένα παραλιακό χωριό του Αίγιου, όπου και ο ίδιος μεγάλωσε. Αποφασίζει να ταξιδέψει στα πάτρια εδάφη, να ξεκαθαρίσει την υπόθεση. Μόνο που εκεί ξετυλίγεται ένα κουβάρι που αρχίζει από την Ναζιστική κατοχή στο Αίγιο, την σφαγή των Καλαβρύτων, τα βασανιστήρια και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

** Όταν η Ελένη τεντώνει το γυμνό κορμί της πάνω στο δικό μου, για μια στιγμή μοιάζει να αιωρείται, να κρέμεται από κάπου ψηλά. Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια, την ξαναβλέπω  να ανεβαίνει την πυραμίδα στη σκηνή του θεάτρου. Έτσι βουβός και εκστασιασμένος κολυμπάω μαζί της. Εγώ δεν έχω συναντήσει την Κλυταιμνήστρα μα την Ελένη που είναι ζωντανή και θλιμμένη. Ήδη αναρωτιέμαι πως θα με περιμένει στο τέλος. Τι θα κρατάει στα χέρια της όταν θα γυρίσω από το ταξίδι, όπου τίποτα απολύτως δεν θα έχω πετύχει; Θα δείχνει η μάσκα στο πρόσωπό της την ίδια ηδονή όπως τώρα; Ή μήπως μόνο απογοήτευση για τους χαμένους δρόμους που ακολουθούμε;

** Δεν απαντώ. Ούτε στον θρασύδειλο Κουρτ Γιάνσεν, που έχει αρχίσει πλέον να γίνεται και γλοιώδης, ούτε λίγο αργότερα στον διοικητή της αστυνομίας του Αιγίου, που για μια ώρα προσπαθεί να με ανακρίνει με μεθόδους γριάς δασκάλας δημοτικού σχολείου. Ούτε στους τρεις Γερμανούς και στους πέντε Έλληνες δημοσιογράφους, που με στριμώχνουν σε διάφορα μέρη εκλιπαρώντας για λίγες λέξεις. Ούτε στον Κώστα, που εμφανίζεται τελευταίος, με κατεβασμένο κεφάλι, και ρωτάει με άμετρη ηλιθιότητα τι συνέβη. Ούτε στην κυρία Κενό, που με παίρνει δυο φορές τηλέφωνο. Ούτε στον Γκέοργκ Βέμπερ, που στέλνει ένα γραπτό μήνυμα ρωτώντας αν χρειάζομαι βοήθεια. Τι να τους πω; Ο κόσμος είναι σπασμένος. Πάντα ήταν. Κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο παρά να αλληθωρίζουμε προς τα σκόρπια κομμάτια στο πάτωμα ή στον ουρανό.

               -----------                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΣ ΖΩΤΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ του Anthony Marra

ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΣ  ΖΩΤΙΚΩΝ  ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ

         του Anthony Marra

    (γεν. 1984 Ουάσινγκτον- ΗΠΑ)

Ο Anthony Marra μεγάλωσε στην Ουάσινγκτον των ΗΠΑ, ενώ έζησε και σπούδασε στη Ρωσία.

Σπουδές: Πανεπιστήμιο Αϊόβα, London Scholl N. Καλιφόρνιας, Iava writers Workshop.

Το διήγημά του «Τσετσενία» τιμήθηκε με τα βραβεία Narrative και Pushcart.

Για τον «Αστερισμό ζωτικών φαινομένων» ο Marra τιμήθηκε με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα Writing Writers’ Award,  βραβείο που έχουν λάβει στο παρελθόν μεταξύ άλλων, ο David Foster Wallace και ο Jeffrey Eugenides.

Σπουδαίος αφηγητής ο Μαρρά, του αξίζει η κριτική αναγνώριση και η εμπορική επιτυχία και είναι μόλις τριάντα πέντε χρονών.

Με αγκαλιά το βιβλίο, πέφτουν από τις σελίδες της μυθοπλασίας σταγόνες αίματος στη μνήμη του αναγνώστη ενός ακόμα πρόσφατου πολέμου, της δεκαετίας του ‘90. Ένα βιβλίο 486 σελίδων, που το διατρέχει η πύρινη γλώσσα του πολέμου στην Τσετσενία. Εμφύλιος και  εισβολή των Ρώσων,  για τα πετρέλαια της Κασπίας.  Πρώτος πόλεμος 1994-1996 και δεύτερος 1999 - 2004.

Ο νεαρός συγγραφέας με το βιβλίο του «δηλώνει» την απέχθειά του στον πόλεμο και στηρίζει την ιστορία του στα επακόλουθά του: παραλογισμός και έχθρα στους αντιφρονούντες, θρησκευτικός φονταμενταλισμός, ωμότητα, απανθρωπιά, απαγωγές, πορνεία, φόνοι, καταστροφές,  βασανιστήρια, γυναίκες και παιδιά θύματα σεξουαλικής βίας. Εφιαλτικές οι σκηνές βασανιστηρίων με ακρωτηριασμούς. Βομβαρδισμοί, εμπρησμοί, ισοπεδώνουν τη χώρα, χιλιάδες τραυματίες και νεκροί στρατιώτες και ακόμα περισσότεροι οι άμαχοι, γυναίκες, παιδιά.

Ο συγγραφέας αντιθέτει, το καλό με το κακό, τον πόλεμο με το σκοτάδι, την ανθρωπιά με την ωμότητα και την απανθρωπιά, το φώς, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, τη ζωή έναντι του θανάτου, της καταστροφής και των ερειπίων.

Ο καθένας από τους ήρωές του αντιπροσωπεύει ένα κομμάτι λαού, που υποφέρει, που επιβιώνει με μέσα θεμιτά και αθέμιτα, που προδίδει, που αντιστέκεται, θυσιάζεται, ερωτεύεται και μπορεί μέσα στη δίνη της βαναυσότητας του πολέμου να διαφύγει, σαν σε όνειρο, από το σκοτάδι στο ξέφωτο, όπου λάμπει ο ήλιος, η ελπίδα για μια ζωή ειρηνική, όπως η αλήθεια στο τέλος του βιβλίου.

Ένας αποτυχημένος γιατρός, ο Άχμεντ, φυγαδεύει την μικρή Χαβάα, γειτονοπούλα του, όταν οι ρώσοι στρατιώτες άρπαξαν τον πατέρα της και έκαψαν το σπίτι τους. Κατάφερε η μικρή να κρυφτεί στο λοχμώδες μέρος, πίσω από το σπίτι  και σώθηκε, αν και μέχρι το τέλος του πολέμου είναι καταζητούμενη. Ο καλός της άγγελος Άχμεντ την αφήνει σε γειτονική πόλη, σ’ ένα βομβαρδισμένο νοσοκομείο με μια πεισματάρα γιατρό, την Σόνια που προσπαθεί λυσσαλέα να το λειτουργήσει με ελάχιστα ιατρικά υλικά και με μια βοηθό νοσοκόμα. Άλλος χαρακτήρας του βιβλίου είναι η αδελφή της Σόνιας, η Νατάσα που εμπλέκεται στα κυκλώματα πορνείας και ναρκωτικών,  ο πόνος της Σόνιας να την βρει και  οι μάταιες προσπάθειές της. Ο Χασάν ιστορικός που καίει τα ιστορικά του χειρόγραφα. Μια περσόνα καλού καγαθού ανθρώπου, που τον βαραίνει το λάθος της αστοργίας έναντι του γιου του Ραζμάν και η αγάπη, η φιλοστοργία, αν θέλετε, έναντι του Άχμεντ, γείτονά του.  Η σκηνή που θα βρεθούν στον λάκκο, όπου φυλακίζονται οι κρατούμενοι μέχρι να εκτελεστούν, ο Άχμεντ και ο Χασάν, είναι συγκλονιστική. Άλλος χαρακτήρας είναι ο Ραμζάν, γιος του Χασάν, δοσίλογος και καταδότης πολλών αντιφρονούντων που εκτελέστηκαν. Όταν ακούσει κανείς να διηγείται την συνταρακτική του ιστορία, μπορεί να αναθεωρήσει πολλά. Η Ούλα, γυναίκα του Άχμεντ, κατάκοιτη και ανοιακή και πώς το τέλος της με την φροντίδα του Άχμεντ.

Βιβλίο συγκλονιστικό, γραμμένο από κάποιον λες και έζησε τα γεγονότα μες στη δίνη του πολέμου κι εγώ η αναγνώστρια να συλλαβίζω τον τίτλο του βιβλίου και την ερμηνεία του.  

ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΣ ΖΩΤΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ:  εξηγείται με έξι λέξεις, που αποτελούν το θαύμα της ζωής: «οργάνωση, ευερεθιστότητα, κίνηση, ανάπτυξη, αναπαραγωγή, προσαρμογή».

  

**τους έδενε κάτι που δεν υπήρχε πια, ακριβώς όπως ένα δίχτυ δεν είναι τίποτ’ άλλο από τρύπες δεμένες μεταξύ τους. Τα φαγητά δεν μαγειρεύονταν πια, ούτε τρώγονταν, ακριβώς όπως οι συνταγές για τρία-τέσσερα υλικά πάνω απ’ τη σόμπα. Τα μονοπάτια δε βαδίζονταν πια, τα χαμόκλαδα δε χωρίζονταν πια από τα καλάμια τους. Οι καβγάδες δεν καβγάδιζαν πια, τίποτα δεν διακυβευόταν, τίποτα που να ‘θελαν ή να μπορούσαν να το χάσουν. Έρωτα πια ούτε έκαναν, ούτε ποθούσαν, ούτε φαντασιώνονταν, ούτε πενθούσαν. Η αρρώστια είχε αποκαταστήσει στην Ούλα μιαν αθωότητα που εκείνος δεν ήθελε να τη μαγαρίσει, και η ζεστασιά της σάρκας της αγκαλιά με τη δική του ήταν ένα κομμάτι της ζωής τους που είχε αποσπαστεί κι απ’ των δυωνών τις μνήμες.

**οι τσετσενικές πετρελαιοπηγές παρήγαν έναν σχετικά μετριοπαθή αριθμό δεκατριών εκατομμυρίων βαρελιών το χρόνο, αλλά το περισσότερο πετρέλαιο της περιοχής περνούσε μέσα από τα διυλιστήρια της δημοκρατίας. Το ενενήντα τοις εκατό των καυσίμων που χρησιμοποιούσαν η σοβιετική Αεροπορία και τα πετρελαιοκίνητα οχήματα, διυλιζόταν στην Τσετσενία…