ΗΘΟΠΟΙΟΣ της ΑΝΝ ΕΝΡΑΊΤ (εκδόσεις: ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ)

 ΗΘΟΠΟΙΟΣ της ΑΝΝ ΕΝΡΑΊΤ (γεν. 1962 Δουβλίνο)

11.06.2026.

 

 

 

Ηθοποιός , της Ανν Ενραϊτ (γεν.1962 Δουβλίνο)

 

 

Η Αν Ένραϊτ είναι Ιρλανδή συγγραφέας στην οποία απονεμήθηκε το Βραβείο Μπούκερ 2007. Η Ένραϊτ έχει δημοσιεύσει δοκίμια, διηγήματα, ένα μη μυθοπλαστικό λογοτέχνημα και τέσσερα μυθιστορήματα.

 

 Η συγγραφέας με ευαισθησία περιγράφει την οικογένεια, την Ιρλανδία, όπως συνηθίζει στην συγγραφή της.

Με την αφήγηση σε παρελθοντικό χρόνο και σε ενεστώτα, συνδέει προσωπικά περιστατικά των ηρωίδων της με πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα της εποχής τους.

Πρωτο-πρόσωπη αφήγηση, λυρική γραφή, με χιούμορ, κατά ριπάς,  γυμνό από συναίσθημα, αν και συναισθηματικό το θέμα, αναφορά στη φήμη, στην πολιτική, στην εξουσία, στη βία και στο μεγαλείο της αγάπης.  Απομαγεύει τους ήρωες του θεάματος, είναι μοντερνιστικό και παράλληλα κλασικό, με ωραίες υπονομεύσεις. Το έργο ερευνά την γυναικεία ψυχοσύνθεση ή αν θέλετε τις κρυφές πληγές της γυναίκας, μέσα στην οικογένεια, στο επάγγελμα, στην τέχνη. Μέσα από τα μάτια μιας κόρης, της Νόρας, η οποία είναι συγγραφέας, και μετά από μια συνέντευξή της για την μητέρα της, Κάθριν Ο’Ντελ, διάσημη ιρλανδή ηθοποιός θεάτρου, αποφασίζει στα πενήντα οχτώ της (ηλικία που πέθανε η  μητέρα της,) να γράψει βιβλίο για τη ζωή εκείνης και τη δική της.

 

Είναι στενός δεσμός η σχέση μάνας – κόρης και η κόρη γίνεται ομπρέλα προστασίας στη μάνα, και από το τραυματικό παρελθόν της, και για να διαφυλάξει την κληρονομιά της.

 

Για την Κάθριν Ο’Ντελ η τέχνη την βοηθά να ξεφεύγει από τις πληγές του παρελθόντος. Κρύβει τον βιασμό της σε νεαρή ηλικία, δεν γινόταν να δηλώσει ότι ήταν bisexual στο συντηρητικό κοινό της και μέσα στα φώτα της δημοσιότητας, το σκοτεινό παρελθόν της την οδηγεί στην κατάθλιψη και στην παραφροσύνη.

 

Παράλληλα, με την γραφή του έργου, η Νόρα αφηγείται και τη δική της ιστορία, τον βιασμό της, πληγή χαίνουσα, καθώς επίσης και την σχέση με τον σύζυγό της, που άλλοτε  απευθύνεται καταγγελτικά και άλλοτε τρυφερά.

 

 

Από το βιβλίο: Το επόμενο πρωί ρίχνω μια ματιά σ’ ό,τι έχει απομείνει μέσα στο καφέ βαλιτσάκι: χρησιμοποιημένα αεροπορικά εισιτήρια, ένα ροζ πιστοποιητικό εμβολιασμού για ευλογιά, ένα ιρλανδικό δίπλωμα οδήγησης (αν και ποτέ, απ’ όσο γνωρίζω, δεν έδωσε εξετάσεις), μαζί με άλλα απελπιστικά ξεθωριασμένα επίσημα και ανεπίσημα χαρτιά. Βρίσκω προσχέδια για ένα σημείωμα που έστειλε τo 1951 από τη διεύθυνση στο Μπρεντγουντ. «Σ’ ευχαριστώ για το δείπνο χτες βράδυ». Ναι είμαι ζόρικη αλεπουδίτσα, Ένα μικρό σημείωμα για να σε ευχαριστήσω για το δείπνο χτες βράδυ. Ξύπνησα σήμερα το πρωί με λαμπερό βλέμμα και φουντωτή ουρά. Η μικρή Ιρλανδέζα αλεπουδίτσα σου.

 

Τα κοιτάζω για κάμποση ώρα. Τα έστειλε-ή δεν τα έστειλε-τη χρονιά πριν γεννηθώ. Αναρωτιέμαι αν το σημείωμα προοριζόταν για κάποιον εραστή, ίσως ακόμα και τον πατέρα μου το φάντασμα που κουβαλώ στο αίμα μου· έναν άντρα που θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άντρας, αν και αυτός δεν ήταν οποιοσδήποτε άντρας, ήταν ένας πολύ συγκεκριμένος άντρας, είμαι σίγουρη. Είναι ένας άνθρωπος, συνειδητοποιώ που αναζητώ ψαχουλεύοντας τα χαρτιά.

 

Ίσως αυτός ο άντρας να μην υπήρχε μόνον στα μικρά αυτιά μου με τους ανύπαρκτους λοβούς. Ίσως να υπήρχε στον τρόπο σκέψης μου, στην καλωδίωση του εγκεφάλου μου. Είχα ένα μυαλό γυάλινο, ήθελα να της πω. Κι αυτό δεν ήταν κάτι καλό ή κακό· ήταν απλώς κάτι που με διαφύλασσε από το κακό.

 

Ευγενία (Τζένη) Μακαριάδη, για τη Δημοτική Λέσχη Ανάγνωσης Διονύσου.